Please reload

Recent Posts

Αφού θα το φάμε που θα το φάμε, ας το γελάσουμε πριν μας γελάσει.

Μια ιστορία φτιαγμένη από μικρότερες. Άγρια ανθρώπινες, γραμμένες με την άψογη συγγραφική ευρηματικότητα της Αλεξάνδρας Κ. Το μυθιστόρημα “Πως φιλιούνται οι Αχινοί” Εκδόσεις Πατάκη είναι διαφορετικό. Είναι αληθινό όπως η γυναίκα που το υπογράφει. Η Αλεξάνδρα Κ. στο πρώτο της μυθιστόρημα με ένα δικό της λογοτεχνικό ύφος απαντά στις ερωτήσεις του Storyteller. 

 

 

Γιατί επέλεξες το πρώτο σου βιβλίο να ειναι μια αυτοβιογραφία της Αθήνας;

Χαρακτηρίστηκε ως “αυτοβιογραφία της Αθήνας” αλλά προσωπικά δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου. Για την ακρίβεια, δεν ξεκίνησα με καμία πρόθεση -ούτε καν με την πρόθεση να γράψω βιβλίο- οπότε ακόμα και η λέξη “επέλεξες” μού ακούγεται βαριά. Ξεκίνησα απλώς να καταγράφω ανθρώπους και γεγονότα της συγκυρίας που διανύουμε, σε μια προσπάθεια να κατανοήσω, να αποδεχτώ, να μεταβολίσω αυτό που έβλεπα και ένιωθα σε κάτι πολύ πιο διαχειρίσιμο. Άρχισα βάζοντας τους ήρωές μου να κάνουν ακριβώς αυτό, να καλλωπίζουν την άγρια καθημερινότητά τους με ό,τι μέσα διέθεταν: “Συμφώνησαν τα πάντα να γίνονται με ομορφιά. Με περιφράσεις, δωδεκασύλλαβους, εφαρμοσμένα μαθηματικά, με αναγωγές στην τέχνη και υψηλής ποιότητος περιπτύξεις. Σαπίζαν τα πατώματα, φουσκώναν τα ταβάνια, βγαίναν οι κατσαρίδες περατζάδα στους διαδρόμους, κι εκείνοι όλο θρηνούσανε τις δοτικές του τρόπου. Η Έρση, ο Διονύσιος, η Λένια και οι άλλοι, αντί υδραυλικού, πρόσεχαν πολύ πώς θα μιλήσουνε, με ποιους, γιατί και τι θα διαβαστεί.” 

 

 

Οι ήρωες του βιβλίου σου έχουν στοιχεία υπαρκτών προσώπων;

Δε νομίζω ότι υπάρχει λογοτεχνικός ήρωας που να μην έχει. Από το δικό μας υλικό ξεκινάμε όλοι αλλά προσωπικά η ανάγκη μου ήταν η μετάπλαση αυτού ακριβώς του υλικού σε κάτι που να αφορά ουσιωδώς και άλλους ανθρώπους, ανεξάρτητα από το πώς βιώνουν αυτήν την ίδια καθημερινότητα που περιγράφεται και που ούτως ή άλλως είναι οικεία σε όλους μας. Οι ήρωες του βιβλίου ανήκουν περίπου στη δική μου γενιά (30+) και στην ακριβώς προηγούμενη (50+) και είναι όλοι τους αντιμέτωποι με τη ματαίωση που όλοι έχουμε λίγο-πολύ υποστεί τα τελευταία χρόνια.  

 

Υπάρχουν γεγονότα και καταστάσεις στο βιβλίο που έχουν πραγματικά συμβεί;

Όλα και τίποτα. Φαντάζομαι όλοι μας έχουμε θρηνήσει κάποιον, όλοι κάποια στιγμή καταρρεύσαμε, όλοι έχουμε νιώσει ηλίθιοι μπρος στον έρωτά μας, όλοι έχουμε προδοθεί, όλοι έχουμε νιώσει εξάντληση σε βαθμό καθήλωσης, όλοι κάπου χρωστάμε. Από την άλλη, κανείς μας δεν ξανάγινε κατουρημένο μωρό σε μια μπάρα των Εξαρχείων, κανέναν μας δεν κουβάλησε στα δύσκολα μια χελώνα, ούτε μια φάλαινα στο κέντρο της Αθήνας, ποτέ δε βάλαμε φωτιά στο πιάνο μας, ούτε σκαρφαλώσαμε τον Λυκαβηττό με μιαν ολόκληρη φυλή στην πλάτη μας. Ή μπορεί κι αυτά να ‘χουν συμβεί. Μπορεί να έχουν εντελώς συμβεί. Μπορεί να αποσυνέβησαν και να ‘ναι πιο γεγονότα κι από τα γεγονότα.   

 

Το μαύρο χιούμορ το οποίο είναι διάχυτο στο μυθιστόρημα είναι κάτι που έχεις και στη ζωή σου 

Αυτό που έχω σίγουρα είναι μια μάλλον παράλογη εξοικείωση με τον θάνατο και τις λοιπές αναποδιές της ζωής. Περιμένω ανα πάσα στιγμή τα πάντα. Οπότε περιμένοντας λέω και τη μπούρδα μου να περάσει πιο ευχάριστα στο μεταξύ η ώρα. Αφού θα το φάμε που θα το φάμε, ας το γελάσουμε πριν μας γελάσει. 

 

Είναι η Αθήνα για σένα η πόλη που θάθελες να ζήσεις όλη την υπόλοιπη ζωή σου;

Ναι, μετά από διάφορες βόλτες εντός κι εκτός, καθώς και κάποιες αντικειμενικές δυσκολίες, το έχω πάρει απόφαση ότι εδώ θα τη βγάλω και μ’ αρέσει κιόλας. Υπάρχει δυστυχώς ένα ταβάνι για όσους επιλέγουμε να μη φύγουμε έξω αλλά δεν έχω τόσες φιλοδοξίες, ούτε τόση ενέργεια πια για να ξανακάνω την κίνηση γι’ αλλού. Όλοι οι άνθρωποι που αγαπώ είναι εδώ - πού αλλού να πάω και γιατί; Θέλω ιδανικά να μπορώ να φεύγω έξω έναν-δυο μήνες το χρόνο, να θυμάμαι λίγο πώς είναι να ζεις σ’ αυτήν την ωραία, καθαρή, ανέμελη ευρωπαϊκή φούσκα. Τη λατρεύω αυτή τη φούσκα.  

 

 

 

Τι σε εμπνέει να γράφεις .Τι σε ωθεί να ξεκινήσεις ένα βιβλίο και τι σε κάνει να θες να το ολοκληρώσεις

Δεν ξέρω να σας απαντήσω σε καμία απ’ τις τρεις ερωτήσεις. Δεν είναι τόσο συνειδητή διαδικασία, για μένα τουλάχιστον. Σίγουρα θα ξεκινήσω από κάτι που θα με συγκινήσει αλλά αυτό τις περισσότερες φορές, τις 99 στις 100, θα έχει εξαντληθεί στην πρώτη σελίδα. Είναι και για μένα μυστήριο και τεράστια αγωνία τι απ’ όσα αρχίζω θα καταφέρει να μακροημερεύσει. 

 

Άκουγες μουσική όταν έγραφες και αν ναι τι μουσική;

Όχι, με αποσυντονίζει. Ακούω μόνο όταν κάποιο κομμάτι είναι οργανικό μέρος μιας σκηνής (που σημαίνει ότι θα το ακούω μέχρι να το ξεράσω, ή και πέραν αυτού του σημείου) ή αν χρειάζομαι έναν πολύ συγκεκριμένο ρυθμό στη γλώσσα αυτού που γράφω. Κατά τα άλλα, μου είναι αδιανόητο. 

 

Ποιο είναι το αγαπημένο σου μέρος που σε εμπνέει να γράφεις;

Ούτε αγαπημένο μέρος έχω. Τα πράγματα είναι απλά: αρχίζω πρωί πρωί γράφοντας στο σπίτι και γύρω στις 12 που αρχίζω να κουράζομαι, μεταφέρομαι σε κάποιο κοντινό καφέ για να ξυπνήσω και να συνεχίσω. Πιο συχνά βέβαια εγκαταλείπω και κοιμάμαι. Αλλά έχω μάθει πια να γράφω παντού και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, δεν περιμένω την έμπνευση. Αυτή δεν έρχεται ούτως ή άλλως αν δεν στρωθώ εγώ να την ψάξω. 

 

Ποιος είναι ο αγαπημένος σου λογοτέχνης;

Ο Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. Είναι ο φανταστικός μου σύντροφος. Συχνά καθόμαστε στην κουζίνα και κλαίμε τα χειρόγραφά του. Αγαπώ επίσης τον Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας. Και τον Αλφρέ ντε Μυσσέ. Και τον Τσέχωφ. Και τον Εμπειρίκο. Και τον Φόερ. Και την Έρση Σωτηροπούλου. Επίσης, αγαπώ με θρησκευτική λατρεία τα σενάρια του Φιλίππου, τα άρθρα του Τσαγκαρουσιάνου, τα θεατρικά της Μπασδέκη και τις μεταφράσεις της Σχινά. 

 

 

Έχεις ήδη σχέδια για το επόμενο σου βιβλίο; Αν ναι μπορείς να μας αποκαλύψεις κάτι γι αυτά;

Οι επόμενοι μήνες θα είναι κυρίως θέατρο. Την άνοιξη ανεβαίνει στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου το έργο μου “Επαναστατικές μέθοδοι για τον καθαρισμό της πισίνας σας” σε σκηνοθεσία του Σαράντου Ζερβουλάκη με πρωταγωνιστή τον Μανώλη Μαυροματάκη. Συμμετέχω σε δύο ακόμη θεατρικά πρότζεκτς για την επόμενη χρονιά, οπότε το μυθιστόρημα δε θα έχει τον χώρο και τον χρόνο που του αναλογεί. Ξέρω όμως ότι θέλω να είναι ένα πορνογράφημα για τα όρια και τη μνήμη της ανθρώπινης επιθυμίας. Αυτό θέλω - το τι θα βγει και αν θα βγει είναι άλλο...

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload