Please reload

Recent Posts

Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη: Ανάμεσα στον Χάρι Χόλε και τον Διονύσιο Σολωμό

 

 

 

Η γυναίκα που έδωσε στα βιβλία του Jo Nesbo φωνή στα ελληνικά, είναι ποιήτρια έχει βιογραφικό και σπουδές "φωτεινού παντογνώστη" και μία πληθωρική προσωπικότητα που δύσκολα κρύβεται ακόμη κι αν δεν την έχεις συναντήσει ποτέ από κοντά, όπως εγώ. Βρίσκεται σε διαρκή αναχωρητισμό από "πλήρως συνειδητοποιημένο τυχοδιωκτισμό" όπως λέει, δίνοντας στην υδρόγειο πυκνωτικό σχήμα όπως μόνο οι πραγματικοί κοσμοπολίτες καταφέρνουν να κάνουν. Τα ταξίδια της δεν περιορίζονται στο χώρο, εκτείνονται και στον χρόνο. Με ένα είδος κβαντικού αφηγηματικού ακροβατισμού ανασκευάζει ιστορικά γεγονότα και ό,τι η ιστορική επιστήμη συλλέγει ως απονευρωμένες πληροφορίες από πηγές, εκείνη με την ποίηση της και την διεισδυτική της ματιά τα κάνει επίκαιρα, διαχρονικά, σχεδόν αναγκαία για την κατανόηση του κόσμου. Η Κρυστάλλη Γλυνιαδάκη, πολύ πριν κλείσει τα 40, είναι η προοικονομία της ελληνικότητας που κάποιοι έχουν προεξοφλήσει πως έχει χαθεί ή έχει εκφυλιστεί ειδικά εντός συνόρων. Κάνει ατέρμονες διαδρομές στον κόσμο, στη γνώση, στην εμπειρία, χωρίς να χάνει στιγμή το κέντρο βάρους της -την Ιθάκη- και συστήνει έναν αξιακό κώδικα που στηρίζεται στην  αρμονική συνύπαρξη, τη διαρκή εξέλιξη και τον φιλοσοφικό στοχασμό για τη ζωή.

 

Πόσες γλώσσες μιλάτε και ποιες;

4,5: Ελληνικά, Αγγλικά, Γαλλικά, Νορβηγικά και κάποια Τουρκικά.

 

Πόσες γλώσσες θα θέλατε να μιλάτε;

Όσες περισσότερες γίνεται! Εβραϊκά, Ρωσικά, Ιταλικά. Γερμανικά, πιθανόν. Οξιτανικά (λόγω προσωπικής τρέλας)

 

Ποια είναι η επόμενη γλώσσα που θα θέλατε να μάθετε;

Ας τελειοποιήσω πρώτα τα Τουρκικά μου κι ύστερα, Εβραϊκά

 

Τα Νορβηγικά πως προέκυψαν;

Ανάμεσα στα σεντόνια :)

 

Έχετε γνωρίσει τον Jo Nesbo; Πως θα τον περιγράφατε;

Είναι ένας ευφυέστατος συνομιλητής, ένας πραγματικός επαγγελματίας, με πλήρη γνώση της αγοράς και των αναγνωστών του. Δεν έχει έπαρση, ούτε αξιώσεις μεγαλείου· όπως ένας τυπικός Νορβηγός, είναι συγκρατημένος κι ευγενής, γεμάτος αυτοπεποίθηση και αυτάρκης.

                                     Jo Nesbo 

 

Τι είναι αυτό που έκανε τον Χάρι Χόλε τόσο αγαπητό λογοτεχνικό ντεντέκτιβ;

Οι αδυναμίες του: ο αλκοολισμός του, η ασχήμια του, η αδυναμία στις γυναίκες, η βαθιά του αγάπη για τη σύζυγό του, η εσωστρέφιά του.

 

Αν συμμετείχατε σε casting, ποιον ηθοποιό θα επιλέγατε να τον ενσαρκώσει;

Τον Γούντι Χάρελσον

 

                             Woody Harleson

 

Έχετε περίεργεια να δείτε τον Χιονάνθρωπο στη μεγάλη οθόνη;

Φυσικά.

 

Απολαμβάνετε να μεταφράζετε τα βιβλία του ή το κάνετε για βιοποριστικούς λόγους;

Ξεκίνησα για βιοποριστικούς λόγους, αλλά έχοντας δουλέψει το "ιδίωμα" Νέσμπο τόσο καιρό, η μετάφραση των βιβλίων του είναι, πια, απόλαυση. Περισσότερο, ακόμα, απολαμβάνω τα παιδικά του βιβλία: εκεί ξεδιπλώνεται όλο το χιούμορ και όλη η εξυπνάδα του συγγραφέα, δίχως τα αναγκαία κλισέ της αστυνομικής πλοκής και χωρίς τους περιορισμούς του χαρακτήρα του Χόλε.

 

Ποια είναι το δυσκολότερο εμπόδιο που πρέπει να ξεπεράσει ένας μεταφραστής;

Το δικό του εσωτερικό ρυθμό. Αναγκαστικά, ο Νέσμπο στα ελληνικά διαβάζεται μέσα από τη δική μου γλωσσική γκάμα, αλλά πού και πού μπαίνω στον πειρασμό να χρησιμοποιώ λέξεις που είναι πιο εύηχες αλλά λιγότερο πιστές στο πρωτότυπο. Καμιά φορά ο συγγραφέας απογοητεύει και αν τον αγαπάς, θες να τον σώσεις. Το δυσκολότερο είναι να σταματήσεις τον εαυτό σου από αυτή την επιχείρηση διάσωσης.

 

Αναγνωρίζεται η συμβολή του μεταφραστή στην Ελλάδα όσο θα πρεπε στη διαμόρφωση του τελικού πνευματικού έργου;

Και ναι και όχι. Αναφέρομαι και στη χρηματική και στην ονομαστική αναγνώριση. Ανάλογα τον εκδότη, το κοινό του βιβλίου, τις κριτικές, κλπ. Είναι κρίμα, λ.χ., να βραβεύονται (αναγκαστικά) μόνο μεταφράσεις από τα Αγγλικά, τα Γαλλικά, τα Ισπανικά, τα Γερμανικά, τα Ιταλικά. Η μεγαλύτερη επιβράβευση είναι αυτή του ανανγώστη, που θα έρθει να σου πει "μου άρεσε η μετάφρασή σας!". Συμβαίνει και το αντίθετο: να παραπονιούνται αναγνώστες για τη μετάφραση. Το γεγονός ότι πολλές φορές δε γίνεται αντιληπτό ότι το καλό ή το κακό κείμενο μπορεί να οφείλεται στο συγγραφέα και όχι στο μεταφραστή, είναι από μόνο του ένδειξη ότι ο μεταφραστής έχει κάνει καλά τη δουλειά του.

 

Πως δικαιολογείτε την τεράστια επιτυχία της σκανδιναβικής αστυνομικής λογοτεχνίας  τελευταία,σε έναν παραδοσιακά αγγλοσαξονικό χώρο;

Στην παρουσία άξιων μεταφραστών από τις τρεις σκανδιναβικές γλώσσες (Δανέζικα, Σουηδικά, Νορβηγικά) στα Αγγλικά. Την επιτυχία που είχαν κάποτε οι γαλλόφωνοι Μαιγκρέ και Πουαρό, έχουν τώρα ο Βαλάντερ και ο Χόλε. Μην ξεχνάτε επίσης ότι το Σκανδιναβικό νουάρ μυθιστόρημα συμβαδίζει με έξοχες κινηματογραφικές σειρές, όπως το δανέζικο The Killing (ποιος δεν έχει ενθουσιαστεί με την πρωταγωνίστρια Σάρα Λουντ ; ) και το The Bridge. Υπάρχει και κάτι ακόμα που έχει η σκανδιναβική λογοτεχνία πάρα πολύ έντονα, κι αυτό είναι μια αίσθηση ηθικής πολυπλοκότητας: τίποτα δεν είναι άσπρο-μαύρο· κανείς δεν είναι μόνο καλός και μόνο κακός. Αυτό, σ' ένα διεθνές αναγνωστικό κοινό που ζει σε εποχές μεγάλης ηθικής ασάφειας, φαντάζει πολύ πιο πραγματικό απ' ό,τι ένα απλό whodunnit. Στο σκανδιναβικό νουάρ όλοι είναι εν δυνάμει διάβολοι κι εν δυνάμει άγγελοι - και κανείς δεν ξεφεύγει από τη Νέμεση. Ούτε οι πρωταγωνιστές.

 

Διαβάζετε αστυνομική λογοτεχνία;

Πού και πού. Όχι φανατικά.

 

Ποιο είναι το αγαπημένο σας αστυνομικό μυθιστόρημα; Γιατί;

Δεν έχω αγαπημένο αστυνομικό μυθιστόρημα, έχω αγαπημένους συγγραφείς ή πρωταγωνιστές: μου αρέσουν τα βιβλία της Elizabeth George για την εξονυχιστική ανθρωπολογική ματιά που ρίχνει στην αγγλική επαρχία· οι περιπέτειες του Δικαστή Τι, του Ρόμπερτ Βαν Γκούλικ, γιατί με μεταφέρουν σ' έναν κόσμο παντελώς άγνωστο (ηθικά και γεωγραφικά) για το δυτικό αναγνώστη. "Αγαπημένος" μου εγκληματίας ήταν πάντα ο Τομ Ρίπλεϊ, της Πατρίσια Χάισμιθ: ένας άνδρας ευαίσθητος και δολοφονικός συνάμα.

 

Σε πόσες πόλεις έχετε ζήσει;

Αρκετές. Στην Αθήνα, το Λονδίνο, το Όσλο, το Νόριτς, την Κων/πολη, τη Νέα Υόρκη, το Μπόρνμουθ.

 

Ποια είναι η αγαπημένη σας;Γιατί;

Η Κων/πολη. Για το "βαρύτατο συμπύκνωμα ιστορίας" - που λέει κι ο Νταβίντ Μπορατάβ στους "Ψίθυρους στο Μπέγιογλου" και για το ροζ φως τα απογεύματα, που βάφει τα απέναντι παράθυρα στο Βόσπορο χρυσαφιά, λες κι έχουν πάρει φωτιά.

 

                       

 

Αλλάζετε διαρκώς τόπους από ανάγκη;Λανθάνοντα τυχοδιωκτισμό; Τυχαία;

Από πλήρως συνειδητοποιημένο τυχοδιωκτισμό.

 

Η απόσταση από την Ελλάδα για μεγάλα διαστήματα τι μάθημα σας έδωσε;

1) Ότι οι Έλληνες κρίνουν από το περιτύλιγμα - κι ενώ αυτό πολλές φορές βοηθάει την κατηγοριοποίηση ανθρώπων και καταστάσεων, δε βοηθάει σχεδόν ποτέ στην επίλυση των προβλημάτων: όταν δεν ακούς τι σου λέει ο άλλος αλλά μόνο αυτό που εσύ νομίζεις ότι σου λέει σύμφωνα με το παρουσιαστικό του ή τη φήμη μου, έχεις χάσει το παιχνίδι της αρμονικής συμβίωσης και της εμπιστοσύνης στον άλλον, πόσω μάλλον στον Άλλον.

2) Ότι δεν μπορώ να ζήσω για πάνω από  6 μήνες μακριά από το ζωογόνο φως της Μεσογείου.

 

 

Έχετε εκδώσει τρεις ποιητικές συλλογές. Η ποίηση είναι ο φυσικός σας χώρος; Αν ναι, ποια ήταν η στιγμή που το αντιληφθήκατε;

Όταν συνειδητοποίησα ότι είχα βαρεθεί να προσπαθώ να πείσω τους άλλους για τις θεωρίες ή τις ιδέες μου (κατά τη διάρκεια του αποτυχημένου μου διδακτορικού στη Φιλοσοφία) κι αντιλήφθηκα ότι ο καθείς καταλαβαίνει αυτό που θέλει να καταλάβει. Η ποίηση (την οποία δούλευα τότε μόνο ερασιτεχνικά) είναι ένα ελλειπτικό όχημα ανοιχτό σε πολλαπλές ερμηνείες. Το άφησα, λοιπόν, να με απελευθερώσει - και από την καθαρότητα του ορθολογισμού, βούτηξα στην τέχνη, που εναλλάσσεται μονίμως η ίδια και στα μάτια των άλλων, σαν τη θάλασσα. Ύστερα, ο ρυθμός και η μουσικότητα είναι δύο πράγματα που πηγάζουν χωρίς πολλή προσπάθεια από μέσα μου, οπότε δεν ήταν δύσκολο να πω "βρήκα εδώ μια πολύτιμη διέξοδο έκφρασης".

 

Πως προκύπτει ένα ποίημα; Ποιο είναι το ερέθισμα; Και γιατί γίνεται ποίημα; Κι όταν γίνεται αλλάζει το βίωμα;

Αυτή είναι μία τεράστια συζήτηση. Τώρα τελευταία, τα ποιήματά μου προκύπτουν από αναγνώσεις ιστορικών γεγονότων, συνήθως. Θέλω να μιλήσω για κάτι που έχει συμβεί ώστε να δαμάσω τη φθορά του χρόνου, που θα το σβήσει. Θέλω να υπογραμμίσω πως έχει σημασία να το θυμόμαστε. Ποίημα γίνεται γιατί αυτό είναι το μέσον που χρησιμοποιώ - φαντάζομαι ότι αν ήμουν ζωγράφος, θα γινόταν πίνακας· κι αν μουσικός, μουσική.  Από τη στιγμή που το ποίημα παίρνει μορφή κι αποτυπώνεται στο χαρτί, δε μου ανήκει πια. Είναι ένα παιδί που απογαλακτίστηκε και τώρα αφήνεται να κάνει τη δική του πορεία. Αποσυνδέομαι, επίσης, συναισθηματικά από αυτό - κι άρα, ναι, το βίωμά του αλλάζει, γιατί πια δεν είναι, σχεδόν, δικό μου.

 

Ποιος διαβάζει πρώτος αυτό που γράφετε;

Αναλόγως. Υπάρχουν τρεις-τέσσερις άνθρωποι που εκτιμώ και σέβομαι πολύ -και ξέρω ότι δε θα με λυπηθούν στην κριτική τους- στους οποίους παρουσιάζω πολλά από τα ποιήματα που γράφω. 

 

Σας ενδιαφέρει η γνώμη του; Λαμβάνετε υπόψη τις αντιδράσεις του;

Ναι, φυσικά και μ' ενδιαφέρει. Ακούω πάντα τις αντιδράσεις τους γιατί δεν έχω την ψευδαίσθηση του αλάνθαστου, ούτε το ναρκισσισμό της εξομολόγησης. Το ζήτημα είναι το ποίημα να "μιλήσει" και σε άλλους, όχι μόνο σε μένα.

 

Σας ενδιαφέρει γενικά η γνώμη των άλλων;

Ναι, όταν είναι να με βοηθήσει να βελτιωθώ ως άνθρωπος και ως δημιουργός. Η κακεντρέχεια με στεναχωρεί αλλά δε μ' έχει σταματήσει ποτέ.

 

Υπάρχουν άνθρωποι στον κύκλο σας που δεν διαβάζουν καθόλου αλλά τους θαυμάζετε;

Οχι. Ακόμα κι εκείνοι που δε διαβάζουν λογοτεχνία, ασχολούνται με την επαγγελματική τους αυτοβελτίωση και διαβάζουν πράγματα που τους γεμίζουν. Μπορεί να έχω αγαπήσει ή θελήσει ανθρώπους που δε διάβαζαν, αλλά να τους θαυμάσω, λίγο δύσκολο. Τι πιο ωραίο από το να φροντίζεις για την προσωπική σου μάθηση κι εξέλιξη μέσα από ένα βιβλίο;

 

Σε τι διαφέρουν οι άνθρωποι που διαβάζουν από τους υπόλοιπους;

Σε αυτό που σας είπα: έχουν κεραίες υψωμένες και πόρτες ανοιχτές στο να δεχθούν μία θέαση της ζωής που δε συνάδει με τη δική τους, στο να συγκλωνιστούν με ένα τρόπο διαφορετικό.

 

Για ποιο πράγμα στον χαρακτήρα σας παραπονιούνται συχνότερα οι κοντινοί σας;

Για το γεγονός ότι, συχνά, κάνω τα πράγματα τελευταία στιγμή, με αποτέλεσμα να αγχώνομαι και να αγχώνω και τους άλλους.

 

Ξεναγήστε μας στη βιβλιοθήκη σας.Τι βρίσκουμε;

Βρίσκετε τα άπαντα - σχεδόν- του Philip Roth, της Jeanette Winterson, του Paul Auster, του Ian McEwan, του W G Sebald, του Φρειδερικου Νίτσε και του Σπινόζα, της Carol Ann Duffy και του Frank O'Hara, του Πατρίκ Μοντιανό και των Δανών Peter Høeg και Jens Christian Grøndahl, βιβλία επί βιβλίων για τον Διονύσιο Σολωμό και αναλύσεις της "Γυναίκας της Ζάκυθος", μια ολοένα κι αυξανόμενη ντάνα με τα βιβλία του Ανδρέα Εμπειρίκου,  τον Χάμσουν, τον Χέμινγουεϊ, τον Μπουλγκάκοφ δίπλα στον Βενέζη, το Θεοτοκά, τον Σαντράρ και την Jan Morris· βρίσκετε πάρα πολλά βιβλία για την ιστορία της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, της Τουρκικής Δημοκρατίας, την ανθρωπολογία και την κοινωνιολογία της γείτονος χώρας· ταξιδιωτική λογοτεχνία με θέμα  τη Μεσόγειο, τη Σικελία, την Οξιτανία· βιβλία για τη ζωή και την τέχνη του Τζάκσον Πόλλοκ, του Φράνσις Μπέικον και του Βίλχελμ Χάμερσχέι· βιβλία για βιβλιοπωλεία· βιβλία με χάρτες, πραγματικούς και φανταστικούς· βιβλία για εξερευνητές κι εξερευνήσεις, για τον Σάκλετον, τον Αμούδσεν, τον Σκοτ και τον Νάνσεν· βιβλία για τον πολιτικό φιλελευθερισμό και τον ηθικό πλουραλισμό (αγαπημένα κατάλοιπα από τις προαναφερθείσες αποτυχημένες διδακτορικές σπουδές), βιβλία για την κατάρρευση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και τους διωγμούς των μειονoτήτων εντός της (για το παρόν διδακτορικό)· πολλή ποίηση στα Ελληνικά, περισσότερη στα Αγγλικά· βιβλία για τη φιλοσοφία του χρόνου, τη φιλοσοφία της επιστήμης, για την Ιστορία και την ιστοριογραφία, λεξικά, αντιλεξικά, παλιούς οδηγούς πόλεων από παλαιοβιβλιοπωλεία (του 1920, του 1890, κ.ο.κ.) κι ένα διόλου ευκαταφρόνητο τμήμα με βιβλία Ψυχογεωγραφίας. Κι ένα κάρο άλλα πράγματα.

 

 

 

Αγαπημένος συγγραφέας;Γιατί;

Η Γουίντερσον για την ψηλαφητή, πλούσια γλώσσα της και τον άψογο ρυθμό της· ο Ώστερ για τη μεταφυσικά πολύπλοκη πλοκή του· ο Μακγιούαν για την ψυχαναλυτική του οξύνεια (πράγμα που μου λείπει παντελώς)· ο Ζέμπαλντ για τη θεϊκή (άνωθεν, δηλαδή) θέαση των πραγμάτων και την ικανότητά του να κάνει επίκαιρη την Ιστορία· ο Σολωμός για την πυρίτιδα που κρύβεται στους στίχους του· ο Ελύτης για την ικανότητά του να αποτυπώνει το άρρητο.

                         Ian McEwan

 

Έχετε δουλέψει σε όλα σχεδόν τα πόστα της εκδοτικής διαδικασίας. Ποια είναι η πιο ενδιαφέρουσα;

Όχι σε όλα (δεν έχω δουλέψει στην παραγωγή). Αλλά το πιο ενδιαφέρον κι ευχάριστο, για μένα, πόστο είναι η συμμετοχή σε διεθνείς εκθέσεις βιβλίου και η συζήτηση με συγγραφείς.

 

Πουλάνε οι έλληνες στο εξωτερικό; Η γλώσσα είναι εμπόδιο; Γιατί δεν συμβαίνει το ίδιο με τα νορβηγικά για παράδειγμα;

Δεν υπάρχει σύγκριση στο βαθμό δυσκολίας των δύο γλωσσών. Η ελληνική μπορεί να συγκριθεί σε πολυπλοκότητα με τα Γερμανικά ή τα Τούρκικα - κι αυτό χωρίς να λάβουμε υπόψη μας τις εξαιρέσεις στους κανόνες, που είναι περισσότερες των μη εξαιρέσεων. Η νορβηγική γλώσσα είναι πολύ στρωτή: έχει τη γραμματική και το συντακτικό της αγγλικής κι ένα λεξιλόγιο που πηγάζει από τα Γερμανικά. Ουδεμία, λοιπόν, η σύγκριση. Είναι εύκολο για κάποιον που μιλάει Αγγλικά να μάθει Νορβηγικά. Άρα ναι, η γλώσσα είναι - καθαρά - εμπόδιο στη μετάδωση της ελληνικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό.

 

Αν υπήρχε ένα Υπουργείο Βιβλίου τι θα κάνατε για να προωθήσετε τις ελληνικές εκδόσεις στο εξωτερικό;

Με φανταστικό προϋπολογισμό; Θα θέσπιζα επιχορηγήσεις για μεταφράσεις ελληνικής λογοτεχνίας σε ξένες γλώσσες, βραβεία, residencies για έλληνες συγγραφείς στο εξωτερικό και για μεταφραστές ελληνικής λογοτεχίας στην Ελλάδα· θα έφτιαχνα ένα Κέντρο Βιβλίου με 8ετή σχεδιασμό, υπεύθυνο για την παρουσία της χώρας -ηλεκτρονικά και φυσικά - σε διεθνείς εκθέσεις, το οποίο θα είχε λίγα, καλοπληρωμένα πόστα και κανόνες για να μην μπορούν να καπηλεύεται κανείς (ούτε οι συγγραφείς) την εύνοια και τον προϋπολογισμό του. Θα άνοιγα αυτό το Κέντρο σε ετήσια αξιολόγηση των αποτελεσμάτων του. Θα έστελνα τα στελέχη του για μαθητεία σε αντίστοιχα Κέντρα του εξωτερικού με αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα (π.χ. το νορβηγικό NORLA). 

 

Στο “παζάρι” των δικαιωμάτων στις μεγάλες διεθνείς εκθέσεις διακρίνετε στρατηγικές μεγάλων εκδοτικών  οίκων που θα μπορούσαν να υιοθετηθούν και στην Ελλάδα;

Μιλάμε, πάλι, για προϋπολογισμούς ιδεατούς, φυσικά. Οι "σειρές" βιβλίων είναι πάντα μια καλή ιδέα - δεν εννοώ η σειρά με τα βιβλία του Χάρι Χόλε, ας πούμε, αλλά να, μια σειρά βιβλίων κατά τα πρότυπα των Πανεπιστημιακών Εκδόσεων Κρήτης: άψογη παρουσίαση, ποιότητα χαρτιού, μετάφρασης, κειμένου, και θεματική που "δένει" τους τίτλους μαζί. Άλλοι οίκοι είναι πολύ πιο επιθετικοί στον τρόπο με τον οποίο προμοτάρουν τα μπεστ σέλλερ τους: στον καθένα ό,τι ταιριάζει. Εμένα μου αρέσουν εκδοτικοί οίκοι που αφήνουν το αποτύπωμά τους και 9/10 φορές η ποιότητα του τελικού προϊόντος (ως φυσικό προϊόν και ως περιεχόμενο) είναι εγγυημένη: οι εκδόσεις Archipelago και Europa στις ΗΠΑ. Ο Harvill Press (παλιότερα) στο Ην. Βασίλειο. Θα μου πείτε, αυτοί είναι μικροί εκδοτικοί οίκοι - λυπάμαι πολύ, αυτούς αγαπώ, γι' αυτούς σας μιλώ.

 

Ποια χώρα διαθέτει την σοβαρότερη πολιτική όσον αφορά το βιβλίο; 

Η Νορβηγία διαθέτει μια άριστη πολιτική σε σχέση με το βιβλίο. Δεν μπορώ να τη συγκρίνω με πολλές άλλες, αλλά η προώθηση της νορβηγικής λογοτεχνίας στο εξωτερικό μπορεί να κριθεί εκ του αποτελέσματος. Η Νορβηγία είναι τιμώμενη χώρα στη Φρανκρφούρτη το 2019 και οι εργασίες πλαισίωσης της αποστολής και ορισμού του προγράμματος και των προωθητικών ενεργειών βρίσκονται σε πλήρη εξέλιξη από το 2016 και έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί. Οι Νορβηγοί, τώρα, απλώς κάθονται και περιμένουν να έρθει η ώρα τους να μαγέψουν. Μιλάμε για μια χώρα με καταπληκτική κρατική οργάνωση, φυσικά. Επίσης, μιλάμε για μια χώρα η οποία διαθέτει ακόμα την Ενιαία Τιμή Βιβλίου, κάτι πάρα πολύ σημαντικό για την προώθηση της νέας λογοτεχνίας στο εσωτερικό της.

 

Ποια ειναι η πιο βολική στάση για διάβασμα;

Σε μια μπερζέρα με την πλάτη στη γωνία και τα πόδια πάνω από τον ένα βραχίονα. 

 

Έχετε μηχανή ανάγνωσης; Ποια είναι η άποψη σας για τα ebooks;

Όχι, με κουράζει η ηλεκτρονική ανάγνωση. Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη αγάπη ή απέχθεια στα ebooks, μάλλον αδιάφορα μού είναι. Προτιμώ να κρατάω ένα βιβλίο από χαρτί, να το υπογραμμίζω, να το τσακίζω, να το μυρίζω. Έχω χρησιμοποιήσει ebooks κυρίως για πανεπιστημιακά συγγράμματα και τα βρίσκω πολύ εύχρηστα. Αλλά πέραν της δουλειάς και της έρευνας, η απόλαυση για μένα ξεκινά και καταλήγει στο χαρτί.

 

Θα ακούγατε ένα βιβλίο; 

Φυσικά. Το έχω κάνει πολλάκις. Είναι ο καλύτερος μη χημικός τρόπος για να κοιμηθώ όταν είμαι αναστατωμένη.

 

Γιατί τα ιδιωτικά κανάλια δεν ενδιαφέρονται για εκπομπές με θέμα το βιβλίο;

Θα πρέπει να ρωτήσετε τα ίδια. Ίσως θεωρούν ότι η αγορά δεν σηκώνει τέτοιες εκπομπές - και ίσως να έχουν δίκιο. Καμιά φορά, όμως, η αγορά διαμορφώνεται και από την προσφορά, όχι μόνο από τη ζήτηση· φτάνει κανείς να βρει το κομβικό κοινό και το κομβικό σημείο έκθεσης του προϊόντος.

 

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Εκδοτικά,μεταφραστικά, συγγραφικά.

Δούλευα μέχρι πρόσφατα στις Εκδόσεις της Εστίας, ένα τεράστιο σχολείο: ήταν τιμή μου να έχω μια κομβική θέση στον παλαιότερο εκδοτικό οίκο της Ελλάδας. Συνεχίζω ως reader σε έναν αγγλικό εκδοτικό οίκο, μα δεν έχω - για την ώρα- χρόνο για άλλη εργασία εντός των εκδοτικών πραγμάτων. Μεταφράζω αστυνομική λογοτεχνία για τον Πατάκη, τον Μακβέθ του Νέσμπο (ναι) για το Μεταίχμιο, ένα βιβλίο για την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1923 για την Εστία. Συγγραφικά, βρίσκομαι στην ηρεμία που ακολουθεί την έκδοση ενός βιβλίου. Γράφω μεμονωμένα ποιήματα με ιστορικά, κυρίως, θέματα - με τα οποία είμαι σχετικά ευχαριστημένη- και περιμένω τον επόμενο δημιουργικό τυφώνα να χτυπήσει τις ακτές.

 

 

Η ποιητική συλλογή της Κρυστάλλης Γλυνιαδάκη «Η Επιστροφή των νεκρών»,κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πόλις και παρουσιάζεται την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου και ώρα 20.00 στο βιβλιοπωλείο Πλειάδες, Σπ. Μερκούρη 62, Παγκράτι

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload