Please reload

Recent Posts

Με Βροχή στο Μπερλίν

Κάποιοι θα το κατέτασσαν στα συμπαρομαρτούντα της διχασμένης προσωπικότητας, άλλοι στην απλή, καθημερινή κατηγορία τού «άλλα γι’ άλλα, της Παρασκευής το γάλα» κι άλλοι θα το έβρισκαν συνηθισμένο ― σ’ αυτούς ποντάρω. Όλο μου το καλοκαίρι το πέρασα διαβάζοντας τη «Βροχή» του Σόμερσετ Μομ, στην υπέροχη, υπεροχότατη μετάφραση της Παλμύρας Ισμυρίδου (εκδ. Αγρα), και το «Μπερλίν» της Άντζης Σαλταμπάση (εκδ. Πόλις – έχει ακόμα άμμο και σουσάμι), εναλλάξ με καταλόγους εικαστικών εκθέσεων ανά την ελληνική νησιωτική επικράτεια ― καμιά φορά, έπιανα στεριά, βαθιά στεριά, στη Λάρισα ας πούμε. Ας είναι...

Πεταγόμουν από τ’ ανεμοσκορπίσματα της ―πολλής― θεωρίας στ’ ανεμομαζώματα του Μομ και της Σαλταμπάση. Η openness των κειμένων που συνοδεύουν τις εκθέσεις είναι γοητευτική – κυρίως, βέβαια, όταν λέει κάτι. Αισθάνθηκα άβολα τις φορές που σε ομαδικούς καταλόγους ο επιμελητής αφιέρωνε εμφανώς περισσότερες λέξεις σε έναν καλλιτέχνη εις βάρος των υπολοίπων. Ο Χέγκελ έλεγε ότι το γούστο είναι η υποκειμενική αντίληψη του ωραίου. Δεν ξέρω τι άποψη θα είχε για τον χαρακτηρισμό κειμένου ή έκθεσης ως «γουστόζικης» ή πώς θα αντιδρούσε στο «γούστο έχει». Πίσω στη Σαλταμπάση με τη θαρραλέα γλώσσα και τις χορταστικές προτάσεις. Ένας μεγεθυντικός φακός σ’ αυτό που θα ήθελα να ονομάσω νέα αφήγηση των πόλεών μας. Ας είναι...

Οι περισσότεροι κατάλογοι (οι πλείστοι, όπως είπε ο Πάμπος, ο ποδοσφαιριστής-θυρωρός τού κάτι-σαν-ξενοδοχείου όπου έμεινα στην Πάφο) είναι οι νέες αφηγήσεις. Στη Σάμο, ρωτούσα επίμονα την ιστορικό τέχνης και επιμελήτρια Κατερίνα Γρέγου για το ποια είναι, άραγε, η νέα γλώσσα της τέχνης. Τα κουβαλώ και τα περιφέρω τέτοια ερωτήματα τον Αύγουστο. Αφήσαμε, εκ μέρους μου λιγάκι επίτηδες, για να έχω λόγο να της ξαναμιλήσω, τη συζήτηση εκκρεμή. Εγώ, όμως, βρήκα ένα κομμάτι της απάντησης, που μου είχε διαφύγει. Ότι τα επιμελητικά κείμενα είναι κομμάτι της νέας γλώσσας της τέχνης ― οι νέες αφηγήσεις. Ας είναι...

 

Ο Σόμερσετ Μομ δεν με χρειάζεται ― αντιθέτως, τον χρειάζομαι εγώ. Η «Βροχή» του είναι το επιτελεστικότερο έργο που είδα αυτό το καλοκαίρι. Δεν θα αρχίσω για τις στάλες και τα χαλάζια της αφήγησής του ― πλησιάζει και η τελευταία πανσέληνος του καλοκαιριού, στις 6... Σεπτεμβρίου, και αναταράσσονται διάφορες ισορροπίες σ’ εμάς τους Διδύμους (με ωροσκόπο Δίδυμο). Το ξέρω ότι τον χρειάζομαι τον Μομ ― είναι τόσο συγκεκριμένος, που συγκινούμαι. Ας είναι...

Όταν επιστρέφω, ως Κολόμβος της γνώσης, στα εικαστικά κείμενα με τη νέα οπτική στα γυαλιά μου, ανακαλύπτω έναν καινούργιο κόσμο. Είναι η νέα γλώσσα των εικαστικών, όπως μεταφέρεται μέσα από κείμενα που συνοδεύουν έργα ή ―ακόμη καλύτερα― από έργα που συνοδεύουν κείμενα. Βολεύω μέσα μου τη σκέψη αυτή λέγοντας ότι οι λέξεις κατήγαγαν έτι μία νίκη επί των εικόνων. Ας είναι...

Το καλοκαίρι αυτό μπήκα σε twilight zone. Συγκρούστηκα πολύ με την πραγματικότητα, με τη γνώση και με τη σιωπή. Έκανα πολλά μίλια, γιατί το καλοκαίρι σε τέτοια μετριέται. Καμιά φορά, βέβαια, το καλοκαίρι μετριέται σε βιβλία ― φέτος, προστέθηκαν και οι κατάλογοι, τόσο μαζικά τουλάχιστον. Η «Βροχή», το «Μπερλίν» και οι κατάλογοι ― και η σιωπή. Περιόρισα την ομιλία μου σε «τι;», «πώς;» και «θες;». Ας είναι...

 

Ήμουν, πάντως, επιμελής αναγνώστης, αν και λιγάκι μονόχνοτος. Έχοντας κατά νου το διαρκές «διά ταύτα» της «Βροχής» και του «Μπερλίν», περίμενα σε κάθε σελίδα εικαστικού καταλόγου ένα «διά ταύτα» να με περιμένει στη γωνία ― και συχνά δεν εμφανιζόταν. Μικρό το κακό. Σε αυτήν τη δουλειά μαθαίνω διαρκώς να αναθεωρώ τους ορίζοντές μου. Ας είναι...

Ήταν ένα ωραίο καλοκαίρι. Για μένα «κλέβει» λίγο από τον Σεπτέμβριο, αλλά αυτά τα ’χω ξαναπεί. Του κόνσεπτ και πρότζεκτ «Αύγουστος στην Αθήνα» είχε προηγηθεί χορταστικός «Ιούλιος στα νησιά». Κι είχε «Βροχή», «Μπερλίν» και καταλόγους.

Ήταν ένα ωραίο καλοκαίρι. Έστω και αναγνωστικά. Ας είναι...

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload