Please reload

Recent Posts

Σφαγείο Νούμερο Πέντε

 

 

Το 1969 κυκλοφόρησε το έκτο βιβλίο που έφερε το όνομα του Kurt Vonneugt στο εξώφυλλο και την εκκεντρική του γραφή στο εσωτερικό του. Ένα βιβλίο που επρόκειτο να χαρακτηριστεί αντιπολεμικό, αλλά και να απαγορευτεί από αρκετές βιβλιοθήκες λόγω περιεχομένου που πολλοί θεώρησαν προκλητικό. Όλα ξεκινούν όταν ο οπτομέτρης Μπίλι Πίλγκριμ “ξεκολλάει” από την διάσταση του Χρόνου και αρχίζει να βιώνει την ζωή του μη γραμμικά. 

 

Αν έπρεπε να κατατάξουμε το Σφαγείο Νούμερο Πέντε σε κάποιο λογοτεχνικό είδος, θα το τοποθετούσαμε στο σταυροδρόμι μεταξύ “literary” λογοτεχνίας και Επιστημονικής Φαντασίας όπου, απ’ ότι φαίνεται, αισθανόταν πιο άνετα ο Kurt Vonnegut. Σε αντίθεση με άλλα βιβλία του, όμως, εδώ η χρήση της εικονογραφίας της Επιστημονικής Φαντασίας γίνεται με μια διακριτικότητα που καταφέρνει να τονίσει την απαθή στάση του πρωταγωνιστή απέναντι στη ζωή. Οι εξωπραγματικές εμπειρίες του Μπίλι Πίλγκριμ με το ταξίδι στον Χρόνο, την απαγωγή του από εξωγήινους, την μεταφορά του στον πλανήτη Ταλφάμαντορ και την εκεί ζωή του (μέσα στο κλουβί ενός ζωολογικού κήπου) μοιάζουν να τον αφήνουν ως επί το πλείστον αδιάφορο, όπως ακριβώς και τα πιο πεζά επεισόδια της ζωής του στα οποία μας πηγαίνει η περιπλάνησή του.

 

Πάνω από όλα όμως, το Σφαγείο Νούμερο Πέντε είναι ένα βιβλίο με θέμα τον πόλεμο και, πιο συγκεκριμένα, τον βομβαρδισμό της Δρέσδης από τους Συμμάχους στο τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ένα κομβικό γεγονός στην περιπλάνηση του Μπίλι στον Χρόνο, αλλά και στην ζωή του Vonnegut ο οποίος, όπως αναφέρει και μέσα στο βιβλίο, ήταν κρατούμενος μαζί με άλλους αιχμαλώτους πολέμου σε ένα σφαγείο της πόλης, το οποίο ενέπνευσε και τον τίτλο του βιβλίου. 

 

Το βιβλίο, ωστόσο, δεν είναι αντιπολεμικό με την συνηθισμένη διδακτική έννοια που θα περίμενε κανείς. Ο πόλεμος μοιάζει να είναι για τον Vonnegut κάτι αναπόφευκτο. Όπως εξηγούν στον Μπίλι οι κάτοικοι του Τραλφάμαντορ, οι οποίοι βιώνουν όλες τις χρονικές στιγμές ταυτόχρονα, σε ένα σύμπαν όπου όλα τα γεγονότα από την δημιουργία του σύμπαντος μέχρι και την καταστροφή του είναι προκαθορισμένα, δεν υπάρχει λόγος να προσπαθεί κανείς να αποφύγει το αναπόφευκτο. Η φράση “έτσι πάει” (so it goes), που ο αφηγητής χρησιμοποιεί για να επεξηγήσει τα περισσότερα σημαντικά γεγονότα που μας παρουσιάζονται, είναι και μια τέλεια σύνοψη της μοιρολατρικής φιλοσοφίας του βιβλίου. 

 

Αντ’ αυτού, ο συγγραφέας ενδιαφέρεται περισσότερο να δείξει την πραγματική όψη του πώς βιώνει τον πόλεμο ένας απλός στρατιώτης. Η εικόνα του περήφανου ήρωα που υπηρετεί τα ιδανικά της πατρίδας του παίρνει την θέση της στη σφαίρα του μύθου και αντικαθίσταται από φοβισμένα δεκαοχτάχρονα παιδιά που, για το μεγαλύτερο μέρος του πολέμου, δεν έχουν καν ιδέα για το πού βρίσκονται. Μάλιστα, ο πλήρης τίτλος του βιβλίου περιλαμβάνει και τον ταιριαστό υπότιτλο “Η Σταυροφορία των Παιδιών”. Αυτός ήταν, άλλωστε, και ένας από τους λόγους που το βιβλίο χαρακτηρίστηκε “αντι-Αμερικανικό” και απαγορεύτηκε από τουλάχιστον 18 βιβλιοθήκες σχολείων στις ΗΠΑ. 

 

Το Σφαγείο Νούμερο Πέντε είναι ένα βιβλίο που είναι δύσκολο να περιγραφεί και πρέπει κανείς να διαβάσει για να το εκτιμήσει σε όλο του το μεγαλείο. Ένα βαρύ βιβλίο που όμως διαβάζεται ανάλαφρα χάρις στο διάχυτο χιούμορ του, γεμάτο συναισθήματα παρόλο που ο φαταλισμός του προσπαθεί να σε πείσει για το αντίθετο, με μια πλοκή επικεντρωμένη στη παράξενη ζωή ενός ιδιαίτερου πρωταγωνιστή, ενώ παράλληλα αποπειράται να μιλήσει για τα πάντα. Μπερδεμένο, γιατί είναι απόλυτα ανθρώπινο. Καλώς ή κακώς, “έτσι πάει”.

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload