Please reload

Recent Posts

Δωμάτια με θέα στη λογοτεχνία.

 

 

 

 

 

Αυτή τη στιγμή που γράφω, κυκλοφορούν σε διάφορα site και blog περί τις τρείς χιλιάδες λίστες βιβλίων για το καλοκαίρι.Μακάρι τέτοιες λίστες να κυκλοφορούσαν και τις υπόλοιπες εποχές του  χρόνου που για κάποιους από μας είναι πιο συμπαθητικές (οι εποχές εννοώ) και ενδείκνυνται περισσότερο για ανάγνωση.Οι λίστες είναι μεγάλες,περιλαμβάνουν πολλές νέες κυκλοφορίες,βιβλία που βραβεύτηκαν που κέρδισαν τις εντυπώσεις,έγιναν post στα social media σχολιάστηκαν και έκαναν αυτό που δεν θα έλεγαν ποτέ σε ιντελεκτουέλ κύκλους,ντόρο.Με οδηγό αυτές τις λίστες κάθε καλοκαίρι γεμίζω τις βαλίτσες με μία ντουζίνα βιβλία και μερικές εκατοντάδες ακόμη στο kindle (βλέπετε εκεί υπάρχει η δυνατότητα για πολλά και δωρεάν βιβλία) γιατί το προνόμιο της επιλογής ενός βιβλίου είναι σημαντικό ειδικά όταν συνειδητοποιείς ότι δεν περνάς καλά με ένα μυθιστόρημα,που ναι μεν  ξεκίνησε δυναμικά αλλά  κάπου στη μέση ο συγγραφέας το χασε, η πλοκή δεν εξελίσσεται, οι ήρωες γίνονται προβλέψιμοι.

Υπάρχουν τρία καλοκαίρια που έχω συνδέσει με τρία βιβλία σε τρία διαφορετικά νησιά.Ή τρία νησιά που έχω συνδέσει με τρία βιβλία.Ή τρία καλοκαίρια που έχω συνδέσει με τρία  νησιά λόγω βιβλίων.Τα οποία δεν ήταν σε καμία λίστα προτεινόμενων αλλά ούτε και στο πακετάκι που ετοίμασα να πάρω μαζί μου.Βρίσκονταν γερμένα σε μικρές βιβλιοθήκες ενοικιαζομένων δωματίων και μικρών ξενοδοχείων με εμφανή τη φθορά  από τους προκατόχους τους -αγνώστων λοιπών στοιχείων- από την αλμύρα της θάλασσας και το ξεθώριασμα από τον καυτό  μεσογειακό ήλιο.Υποθέτω.Γιατί ποτέ στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουμε την ιστορία ενός μεταχειρισμένου βιβλίου.

Ο Pierre Bayard καθηγητής λογοτεχνίας έγραψε κάποτε πως "το να πούμε ότι έχουμε διαβάσει ένα βιβλίο είναι περισσότερο σχήμα λόγου.Στην πραγματικότητα δεν έχουμε διαβάσει παρά ένα τμήμα του βιβλίου,λίγο εως πολύ μεγάλο,και αυτό το ίδιο τμήμα είναι λίγο έως πολύ καταδικασμένο με τον χρόνο να εξαφανιστεί.Επομένως,περισσότερο από τα ίδια τα βιβλία,μιλούμε με τον εαυτό μας και με τους γύρω μας γι'αυτές τις συγκεχυμένες αναμνήσεις που ανασχηματίζονται σε συνάρτηση με τις συνθήκες που επικρατούν στο παρόν."

 

Δεν θυμόμαστε τα βιβλία που διαβάσαμε.Αλλά ίσως θυμόμαστε πως αισθανόμασταν όταν τα διαβάζαμε.Ή που και με ποιον ήμασταν.Τι αντικρύζαμε όταν σηκώναμε το βλέμμα από τις σελίδες του...

Τρεις ιδιοκτήτες ξενοδοχείων που για κάποιο λόγο θεώρησαν ότι όφειλαν να φτιάξουν μια μικρή βιβλιοθήκη και να την εντάξουν στα κοινόχρηστα facilities των παρεχόμενων υπηρεσιών τους, μου έδωσαν τη δυνατότητα να απολαύσω τρία κλασικά μυθιστορήματα σε τρεις περιοχές της Ελλάδας,πάντα καλοκαίρι.

Στη Θάσο την Αισθηματική αγωγή του Φλωμπέρ.

Στην Τζιά το Walden του Θορώ.

Στα Κύθηρα τον Παίκτη του Ντοστογιέφσκι.

Στην πρώτη περίπτωση,οι φιλοδοξίες του φοιτητή  Φρεντερίκ έγιναν και δικές μου φιλοδοξίες από τις πρώτες σελίδες και ο ανεκπλήρωτος έρωτας του για την κυρία Αρνού έχει εγκλωβιστεί για πάντα στο Μεγάλο Καζαβίτι κάτω από τον μεγάλο πλάτανο του όμορφου θασίτικου αυτού χωριού στο οποίο επέλεγα να μπω στη μαύρη τρύπα του χωροχρόνου και να μεταφέρομαι στα παριζιάνικα σαλόνια του δεκάτου ενάτου αιώνα.Οι ανατριχιαστικές λεπτομέρειες περιγραφής των φαγητών μάλιστα από τον  Φλωμπέρ με ωθούσαν  να παραγγέλνω διπλές μερίδες τσίπουρου με συνοδευτικό κολοκυθολούλουδων κι έτσι  μέχρι να τελειώσουν οι διακοπές και το βιβλίο είχα βάλει τουλάχιστον δυο κιλά.Η Αισθηματική αγωγή και ο Μάγος του Τζον Φόουλς παραμένουν τα δύο αγαπημένα μου βιβλία μέχρι και σήμερα. 

Στη Τζια ο Θορώ με κατέστρεψε.Ένιωθα πως πήρα τη ζωή μου λάθος.Αποροφημένη τους χειμώνες στο marketing και τη διαφήμιση μέσα σε στούντιο και αίθουσες meeting δεν ένιωθα κανένα κάλεσμα της φύσης.Μόνο το κάλεσμα των deadline.Οι ρόζοι των δέντρων,το φτερούγισμα των κολεόπτερων,οι στήμονες των λουλουδιών έγιναν το κέντρο της ύπαρξής μου σε ένα βιβλίο τέλεια εισαγωγή στη μυσταγωγία της φύσης.Η ανάγνωση του Walden ξεκινούσε αχάραγα.Στις 6 το πρωί.Δεν θα μπορούσα να έχω ιδανικότερους ήχους από κοκόρια ,καμπάνες και τράτες στον ορίζοντα της θάλασσας γι αυτό το βιβλίο.Τα γεράνια στις γλάστρες της αυλής δεν ήταν απλά γεράνια.Είχαν ζωή και χαρακτήρα.Αν με ενοχλόύσε κάνενας ντάβανος την ώρα της ανάγνωσης δεν πεταγόμουν όπως άλλες φορές έτοιμη να τον εξοντώσω με σαγιονάρα,εφημερίδα ή σπρεί τέζα.Τον καλωσόριζα σαν οικόσιτο του ξενοδοχείου και του αναγνώριζα το δικαιώμα σε χαμηλές πτήσεις ακόμη και μπροστά στη μύτη μου.Το Walden ήταν το τέλειο εγχειρίδιο χρήσης και  διαμεσολάβησης μεταξύ της ύπαρξής μου και όλων των έμβιων συγκατοίκων μου στη χλωρίδα και πανίδα του πλανήτη γη.

Αλλά ποτέ δεν περίμενα ότι ένας συγγραφέας όπως ο Ντοστογιέφσκι θα μ΄εκανε να γελάω ακόμη και μέσα στον ύπνο μου. Κι αυτό συνέβη στα Κύθηρα  και συγκεκριμένα σε ένα ωραίο συγκρότημα στον Αβλέμονα το οποίο διέθετε μια μεγάλη σχετικά  βιβλιοθήκη στο χώρο που σέρβιρε το πρωϊνό .Κάθε πρωί στη σάλα του πρωινού αντίκρυζα στη βιβλιοθήκη φάτσα κάρτα τον Παίκτη. Την πρώτη μέρα τον προσπέρασα.Την δεύτερη έριξα μια ματιά στην έκδοση,στα αυτιά του βιβλίου και τον έβαλα πίσω στη θέση του.Την τρίτη μέρα παράτησα το βιβλίο που είχα φέρει από την Αθήνα και τελειώνοντας τα αυγά μπρουγιέ το άρπαξα από το ράφι και το σφήνωσα στην τσάντα θαλάσσης.Η γιαγιά Μπαμούσκα που είναι μεν δεύτερο πρόσωπο στην ιστορία του Παίκτη αλλά είναι αυτή που θυμάμαι εντονότερα,με διασκέδασε τόσο πολύ ώστε να τη θεωρώ μαζί με την Χοντρομπαλού του Γκυ Ντε Μωπασάν τις πιο αγαπημένες μου λογοτεχνικές αντι-ηρωίδες.

Συμπέρασμα:οι βιβλιοθήκες στα ξενοδοχεία και στα ενοικιαζόμενα δωμάτια,είναι κάτι παραπάνω από χρήσιμες.Είναι επιβεβλημένες.Η ανάγνωση θέλει χρόνο και αφοσίωση.Και δεν υπάρχει καταληλότερη στιγμή να συναντηθεί ένας αναγνώστης με μια σπουδαία ιστορία από την ώρα του ραχατιού.Φτιάξτε βιβλιοθήκες,φορτώστε τες βιβλία,δημιουργήστε αναγνώστες.(Και τα αυγά μπρουγιέ αν δεν γνωρίζετε την συνταγή βγάλτε τα από το μενού.Φτιάξτε τα καγιανά με φρέσκια ντοματούλα και θυμάρι από τον κήπο)

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload