Please reload

Recent Posts

Χρονικό ενός τελευταίου καλοκαιριού

Κάιρο, 1984, ένα ζεστό καλοκαίρι. Ένα μικρό κορίτσι μεγαλώνει στην οικογενειακή έπαυλη. Παράπονό της η απουσία του Πατέρα και η αποστασιοποιημένη αυστηρότητα της Μητέρας. Οι μέρες της περνούν στη σιωπή: κοιτάζει τον ήρεμο Νείλο από το παράθυρό της, παρακολουθεί χωρίς ήχο τα τρία μη απαγορευμένα κανάλια, πλάθει με τη φαντασία της τις ζωές των άλλων.

 
Αποσπάσματα

"Ο Ντίντο λέει ότι ο Νάσερ ήταν σπουδαίος άνθρωπος. Ότι όλοι αυτοί που έκαναν την επανάσταση ήταν σπουδαίοι άνθρωποι, αλλά τα παιδιά τους είναι διεφθαρμένα. Ο Νάσερ έκανε σπουδαία πράγματα για την Αίγυπτο. Της Μαμάς δεν της αρέσει. Του Μπαμπά του αρέσει. Ο Ντίντο ελπίζει ότι θα ’χουμε κι άλλον Νάσερ μια μέρα. Γιατί δεν μας λένε ποτέ για τον Νάσερ στο σχολείο; Ο Θείος χτύπησε το χέρι στο γόνατό του. Δεν είχε πιει όλο το νερό. Το ποτήρι ήταν ακουμπισμένο στο μπράτσο του καναπέ. Το έφερε στο στόμα του κι ήπιε το υπόλοιπο. Άπλωσε το χέρι του, πήρα το ποτήρι. Ο Θείος άρχισε να μου λέει για τον Νάσερ. Δεν είχε όραμα. Είχε αυταπάτες. Δεν σκεφτόταν το μέλλον. Πήρε από τους πλούσιους κι έδωσε στους φτωχούς. Αυτό ήταν το χειρότερο απ’ όλα όσα έκανε. Οι φτωχοί πήραν τζάμπα πράγματα κι άρχισαν να τεμπελιάζουν. Πήραν γη και προνόμια, μετά σκέφτηκαν ότι μπορούσαν να μην κάνουν τίποτα και να περιμένουν από τον Νάσερ να τους δίνει συνέχεια κι άλλα. Έκανε επίσης δωρεάν την παιδεία, που ήταν πανάκριβη. Πολύ σύντομα, λοιπόν, δεν είχε λεφτά να την πληρώνει. Και η παιδεία πήγε κατά διαόλου. Οι δάσκαλοι δεν πληρώνονταν όπως έπρεπε κι έτσι δεν έκαναν καμία προσπάθεια. Οι μαθητές αναγκάζονταν να κάνουν ιδιαίτερα. Άρχισαν να παπαγαλίζουν κι έπαψαν να σκέφτονται. Όλοι βούλιαξαν στην τεμπελιά κι έπαψαν να σκέφτονται. Ήταν ένας συνδυασμός θανάσιμος. Σταμάτησε να πάρει ανάσα. Τι θα πει θανάσιμος; Θα πει ότι σκότωσε τη χώρα και το μέλλον της. Ότι κατέστρεψε τις ευκαιρίες των επόμενων γενεών. Ότι πήρε ένα όμορφο ανθισμένο λιβάδι και το σκέπασε με τσιμέντο και μετά περίμενε τα λουλούδια να ξανανθίσουν."

 

Η Yasmine El Rashidi αποτυπώνει την εντελώς ρευστή πραγματικότητα που ζει ως κορίτσι, ως έφηβη, ως γυναίκα. Ισορροπώντας μεταξύ επιβίωσης και συνενοχής, διηγείται την πορεία μιας γενιάς που μεγάλωσε στη σιωπή και συγχρόνως το πρόσφατο ταραγμένο πολιτικό σκηνικό της γειτονικής Αιγύπτου.

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload