Please reload

Recent Posts

Πιο εύκολα βρίσκουμε τσουρέκια Τερκενλή παρά ελληνικά βιβλία.

 

Επτά έλληνες αναγνώστες  που ζουν και εργάζονται στο εξωτερικό μας μιλούν για τη σχέση τους με τη λογοτεχνία, τα βιβλία, τη δυσκολία τους να βρουν ελληνικά βιβλία, τον τρόπο με τον οποίο ενημερώνονται για τις νέες κυκλοφορίες αλλά και τις αναγνωστικές συνήθειες των ιδίων και των συμπολιτών τους.

 

 

 

Νένα Καζαντζίδου,ΛΟΝΔΙΝΟ

 

 

Ήρθα στο Λονδίνο το 2014 για να σπουδάσω στο Goldsmiths, University of London. Το μεταπτυχιακό μου ήταν στο τμήμα Media & Communications και το θέμα του ήταν “Photography: the image and electronic arts”. Οι σπουδές αυτές ήταν μια εξαιρετική εμπειρία. Έκτοτε, συνεχίζω να μένω στο Λονδίνο και είμαι ακόμη στο Goldsmiths, πλέον όχι ως φοιτήτρια, αλλά ως Marketing Manager για την εταιρία εστίασης που διαχειρίζεται όλα τα εστιατόρια και τα καφέ του πανεπιστημίου.

Η τελευταία καταγραφή που μπόρεσα να βρω για τους έλληνες που κατοικούν στο Λονδίνο είναι του 2012 και αναφέρει πως είμαστε 180.000. Θεωρώ πως ο αριθμός έχει αυξηθεί σημαντικά από τότε.

Από την Ελλάδα αγοράζω βιβλία, όποτε επιστρέφω. Φροντίζω πάντα να έρχομαι με σχεδόν άδειες αποσκευές, ώστε να γεμίσουν στην επιστροφή. Κάποια στιγμή είπα στη μητέρα μου πως γνωστοί μου κουβαλούν τάπερ και φαγητά από την Ελλάδα, εγώ βιβλία. Εύστοχα μου απάντησε πως “κι αυτά τροφή είναι”. Και αν υπάρξει κάποια νέα έκδοση που θέλω πολύ, ευγνωμονώ τους φίλους που μου φέρνουν βιβλία, όταν με επισκέπτονται.

Ενημερώνομαι γι΄αυτά από τα κοινωνικά δίκτυα, από δημοσιογράφους και φυσικά από φίλους με τους οποίους  ανταλλάζουμε “βιβλιοπροτάσεις”.

Δυστυχώς στο εξωτερικό πιο εύκολα βρίσκεις τσουρέκια Τερκενλή παρά ελληνικα βιβλία.

Το μόνο που εντόπισα και παρήγγειλα ήδη πριν κυκλοφορήσει, ήταν η συλλογή της Penguin για τους νέους Έλληνες ποιητές όπου περιλαμβάνει τα ποιήματα στα ελληνικά και στα αγγλικά.

 Μου αρέσει η τεράστια κλίμακα των Waterstones όπου απλώς μπορείς να χαθείς μέσα τους, αλλά πάντα εντυπωσιάζομαι από το μεγαλείο και την ιστορία του Daunt. Αν ωστόσο, μπορούσα να διαλέξω έναν χώρο με βιβλία που νιώθω όμορφα και θα ήθελα να περάσω μέρες χωρίς να βγω, θα ήταν η βιβλιοθήκη του Goldsmiths. Λειτουργεί 24 ώρες επί 7 ημέρες, με μια απλή διαδικασία μπορούν να έχουν πρόσβαση και κάτοικοι του Λονδίνου που δεν σχετίζονται άμεσα με το πανεπιστήμιο και είναι ο χώρος που επί ένα χρόνο (κι ακόμη) αποκαλούσα “σπίτι μου”.

 

Από έλληνες συγγραφείς θα σύστηνα την Γλυκερία Μπασδέκη. Για την πρωτοτυπία, για την αγάπη με την οποία χειρίζεται τη γλώσσα, για τον τρυφερό πόνο που περιέχει η αλήθεια του λόγου της, για την υπενθύμιση της δύναμης, της αντοχής και της επιμονής της αγάπης, για το ότι είχα πάρα πολύ καιρό να ενθουσιαστώ και να πω για κάποιον συγγραφέα “τί έγραψε πάλι;!” Και με την Μπασδέκη το παθαίνω σχεδόν συνέχεια.

 

 

 

Έχω την χαρά να περιστοιχίζομαι καθημερινά από αρκετούς βιβλιόφιλους. Είναι υπέροχο να βλέπεις ανθρώπους να διαβάζουν κυριολεκτικά παντού και συνέχεια. Την ώρα που τρώνε, την ώρα που κάνουν ποδήλατο στο γυμναστήριο, την ώρα που περιμένουν να ανάψει το φανάρι για να περάσουν ή την ώρα που είναι στην ουρά για να πάρουν τον πρωινό τους καφέ. Ίσως, βέβαια είναι ένα ιδανικό αναγνωστικό περιβάλλον το πανεπιστήμιο και δεν είναι αντικειμενική η κρίση μου, αλλά αυτή είναι η δική μου πραγματικότητα. Αγαπημένη μου στιγμή, είναι στο μετρό που συναντάω συχνά γονείς με 2-3 παιδιά, να διαβάζουν στο μικρότερο και τα μεγαλύτερα να έχουν τα δικά τους βιβλία και να διαβάζουν κι εκείνα.

Προσπάθησα να ακούσω audiobook, σκεπτόμενη πως θα είναι λειτουργικό στα μέσα μεταφοράς που καμιά φορά δεν έχεις χώρο να κρατάς το βιβλίο σου, αλλά η φασαρία και η γενική αναστάτωση με δυσκόλευαν και έτσι εγκατέλειψα την προσπάθεια.

Τώρα διαβάζω το “A little life” της Hanya Yanagihara. Το διαβάζω στα αγγλικά.Ξέρω όμως πως έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά με τον τίτλο “Λίγη ζωή”.

Από την Ελλάδα μου λείπει περισσότερο η οικογένειά μου, οι φίλοι μου και μια βόλτα στη θάλασσα.

 

 

Γιώργος Μικρογιαννάκης,ΕΔΙΜΒΟΥΡΓΟ

 

Ζω στο Εδιμβούργο απο τον Σεπτέμβριο του 2014. Αρχικά ήρθα εδώ για να κάνω ενα μεταπτυχιακό στο sound design, κατόπιν εργάστηκα στο Πανεπιστήμιο και τώρα συνεχίζω ως ελεύθερος επαγγελματίας στον ευρύτερο χώρο της ηχοληψίας.

Δεν μπορω να απαντήσω με βεβαιότητα, για τον  αριθμό των Ελλήνων στο Εδιμβούργο.Πάντως ολοένα και αυξάνει. Θα τον υπολόγιζα σε μερικές εκατοντάδες.

Σπάνια διαβάζω στα Ελληνικά. Τα ελληνικά βιβλία συνήθως τα προμηθεύομαι σε κάποιο απο τα ταξίδια μου στην Ελλάδα.

Γι αυτά ενημερώνομαι  περισσότερο απο αναρτήσεις φίλων στα κοινωνικά δίκτυα ή απο συστάσεις. Δεν ενημερώνομαι όμως τακτικά για την ελληνική βιβλιογραφία. 

Απ'οσο γνωρίζω δεν υπάρχει βιβλιοπωλείο εδώ που να διαθέτει ελληνικούς τίτλους. 

Το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο στην πόλη είναι τo Blackwell's στην Nicolson street. Πλέον όμως τα περισσότερα βιβλία τα διαβάζω σε kindle κι ετσι οι επισκέψεις μου στα βιβλιοπωλεία σπανίζουν.

 

 

 

Δεν εχω συμμετάσχει ποτέ σε λέσχη ανάγνωσης σε καμία γλώσσα. Ενδεχομένως να είχα μια περιέργεια να το κάνω, νομίζω όμως ότι θα με έλκυε περισσότερα σαν κοινωνική συναναστροφή, παρά για την ανάγνωαη την ίδια.

Ομολογώ ότι δεν γνωρίζω την ελληνική πεζογραφία τόσο καλά, πέραν απο τους δημοφιλέστερους Ελληνες συγγραφείς. Επίσης δεν γνωρίζω ακριβώς ποιοι έχουν μεταφραστεί στα Αγγλικά. Νομίζω θα πρότεινα τον Νίκο Καζαντζάκη στους Σκωτσέζους, γνωρίζοντας ότι έχει μεταφραστεί, αλλά και γιατί τον θεωρώ έναν πραγματικά σημαντικό πεζογράφο που αξίζει να γνωρίσει κανείς.

Οι  αναγνώστες εδώ  είναι  θα έλεγα υψηλού επιπέδου καθότι το Εδιμβούργο συγκεντρώνει το υψηλότερο ποσοστό καταρτισμένων επαγγελματιών απο οπουδήποτε αλλού στο Ηνωμένο Βασίλειο. Και φυσικά χιλιάδες ακαδημαικούς και φοιτητές μεταπτυχιακών και διδακτορικών.Παρ'ολα αυτά οι αναγνώστες δεν ειναι τόσο "ορατοί" όσο πχ στο Λονδίνο, καθότι οι μετακινήσεις με τα μέσα μεταφοράς ειναι μικρές και σύντομες. Χωρίς να μπορώ να απαντήσω με βεβαιότητα πάντως, τα βιβλία που διαβάζονται, δεν ειναι αυτά που θα χαρακτηρίζαμε ως best sellers.

Εχω δοκιμάσει να ακούσω audiobook, δεν νομίζω ότι με κέρδισε σαν μέσο. 

Aυτη την περίοδο διαβάζω τo "More notes from a small island", του Bill Bryson. (ταξιδιωτικό δοκίμιο, non fiction)

 

 

 

 

Aπό την Ελλάδα μου λείπουν τα προφανή, όπως οι συγγενείς και οι φίλοι. Παράλληλα όμως πιστέυω οτι στην Αθήνα υπάρχει μια ενδιαφέρουσα δυναμική στον χώρο της Τέχνης που δεν συναντάται αλλού και συχνά παραγνωρίζεται. Η Αθήνα εχει art cinemas, ενδιαφέρουσα θεατρική σκηνή, εξαιρετικά ενημερωμένα bar ως προς τη μουσική. Αυτό δεν συναντάται συχνά σε αυτό το βαθμό στην Ευρώπη και σίγουρα όχι στο Ηνωμένο Βασίλειο.

 

 

Μαρία Ξανθουδάκη,ΜΙΛΑΝΟ

 

 

 Ζω στο Μιλανο της Ιταλίας απο το 1999 και εργάζομαι στο Εθνικό Μουσείο Επιστήμης και Τεχνολογίας Leonardo Da Vinci όπου ειμαι Διευθύντρια Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων. Απο την Ελλάδα έφυγα το 1992 για μεταπτυχιακές σπουδές στην Μεγάλη Βρετανία τις οποίες ακολούθησε επαγγελματική πορεία πρώτα στα μουσεία τέχνης, στην Μεγάλη Βρετανία και την Ιταλία, και έπειτα στα μουσεία επιστημών.
Στο Μιλάνο  υπάρχει ελληνική κοινότητα.Αλλά δεν γνωρίζω πόσοι έλληνες ζουν εδώ.
 Για ελληνικούς τίτλους συχνά περιμένω να ταξιδέψω στην Ελλάδα, ωστόσο πλέον προμηθεύομαι όλα τα βιβλία μου απο την Amazon. Έρχονται γρήγορα και σε όποια μορφή θέλω: ηλεκτρονικά ή σε χαρτί.
Ενημερώνομαι  απο άρθρα στις εφημερίδες, από την ίδια την Amazon αλλα και με επισκέψεις στα βιβλιοπωλεία όταν βρίσκομαι στην Ελλάδα.
 Δεν έχω  εντοπίσει εδώ βιβλιοπωλείο που να  διαθέτει ελληνικούς τίτλους
 Το αγαπημένο μου  βιβλιοπωλείο στην πόλη  δεν είναι κάποιο συγκεκριμένο. Σίγουρα το κεντρικό Fertrinelli για το μέγεθος και την ατμόσφαιρα. Μπορεις να βρεις τα πάντα και να μείνεις ώρες μέσα.

 

 

 


 Στους μιλανέζους θα πρότεινα πρώτα απ´ολα έναν ποιητή: τον  Κωνσταντίνο Καβάφη. Για τον τρόπο που έχει να περιγράφει το βάθος των σκέψεων και των πράξεων μας.
 Και μετά τον Πέτρο Μάρκαρη και την "τριλογία της κρίσης" γιατί περιγράφει την σύγχρονη Ελλάδα πέρα απο την επιφάνεια. Έχει μεταφραστεί στα αγγλικά και τα ελληνικά και ειναι ενα καλό μάθημα για όσους δεν γνωρίζουν.
Αυτη την περίοδο  διαβάζω το τελευταίο βιβλίο της Elizabeth Strout "Anything is Possible" που διάλεξα έχοντας διαβάσει δυο θαυμάσια προηγούμενα βιβλία της: "The Burgess Boys" και "Olive Kitteridge".

 

 

Δεν γνωρίζω αν έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά, προσπαθώ να διαβάζω τα βιβλία στην γλώσσα του συγγραφέα τους.Από την Ελλάδα μου λείπει περισσότερο η θάλασσα και οι δικοί μου άνθρωποι.
 

Κώστας Πουλόπουλος,ΚΟΠΕΓΧΑΓΗ

 

 

Ζω στη Κοπεγχάγη, εδώ και 8 περίπου χρόνια ,από τον Δεκέμβρη του 2009. Μεταξύ 2007- 2009 έζησα στο Τόκυο όπου εργάστηκα ταυτόχρονα με ένα μαστερ στο U.Tokyo. Εργάζομαι ως αρχιτέκτονας , πλέον έχοντας ιδρύσει το δικό μου γραφειο εδώ στην Κοπεγχάγη εδώ και 1.5 χρόνο.

Δεν έχω ιδέα πόσοι έλληνες ζούν στην Kοπεγχάγη, πάντως πολύ περισσότεροι από το 2009 , πλέον συμβαίνει να ακούσεις ελληνικά στο δρόμο.

Ελληνικά βιβλία αγοράζω στην Ελλάδα μόνο. Έχω απειροελάχιστο χρόνο για διάβασμα δυστυχώς, με δυο μικρά παιδιά ο χρόνος απλώς εξαφανίζεται.

Δεν έχω εντοπίσει βιβλιοπωλείο με ελληνικά βιβλία, και πιθανολογώ ότι δεν υπάρχει στη Δανία τέτοιο βιβλιοπωλείο. Το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο , μάλλον λόγω επαγγελματικού ενδιαφέροντος, είναι το αυτό του Danish Architecture Center.

 

 

Σε λέσχη ανάγνωσης για να είμαι απολύτως ειλικρινής δεν νομίζω ότι θα κατάφερνα να συμμετέχω.Ξέρω ότι η pollitically correct απάντηση είναι «ναι , φυσικά» . Η ξερή αλήθεια όμως είναι οτι με ενδιαφέρουν όλο και λιγότερο οι ποικιλότροπες ερμηνείες , ειδικά τη στιγμή που βρίσκω τόσο δύσκολο να μπορεί κανείς να ακούσει τον δικό του εσωτερικό λόγο.Ίσως αν η λέσχη ήταν μια ανταλλαγή γραπτών επί ενός βιβλίου να μ άρεσε πολύ περισσότερο. Υπάρχει τέτοια λέσχη; Ο διαλογος ειναι υπερτιμημένος ,κατά τη γνώμη μου,και εν πολλοίς χάσιμο χρόνου.

Από έλληνες  θα συνέστηνα Καραγάτση , γιατί με συναρπάζει το ξερό του ύφος, η πεζότητα της πεζογραφίας του. Λένο Χρηστίδη γιατι έχει το πιο απίθανο χιούμορ που υπάρχει, κι ας μην είναι απλώς αστείος . Τέτοιο ξεγύμνωμα της νεοελληνικής γελοιότητας δεν συναντάται αλλού. "Κρέπα κονξομπάνξ". Αρης Κωνσταντινίδης, όχι τόσο όσον αφορά την αρχιτεκτονική , αλλά για τη γλώσσα του ως εργαλείου μεταφοράς της αγάπης του για την αρχιτεκονική , όχι στον αναγνώστη, αλλά στο χαρτί το ίδιο, σαν ο αναγνώστης να είναι παρείσακτος μεταξύ του συγγραφέα και του χαρτιού του. Με σαγηνεύει η παντελής αδιαφορία του για ό,τι δήποτε έξω από τον ίδιο και τις σκέψεις του.Καβάφης για καναδυό ποιήματά του,ιδίως το «Όσο μπορείς» (μην καταντήσεις τη ζωή σου μια «ξένη φορτική»

Οι Δανοί διαβάζουν πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα απ΄όσο έχω καταλάβει.

Θα άκουγα audiobook ναι. Ίσως ναναι και η μόνη λύση πλεόν για να συνεχίζω να διαβάζω.

 

Αυτή την περίοδο διαβάζω το The history of Love της Nicole Krauss . Απο την ελλάδα μου λείπουν οικογένεια και φίλοι . Καθως και η ανεμελιά της ζωής που βέβαια έχει να κάνει μάλλον με την ηλικία που είχα τότε που ζούσα στην Ελλάδα, παρά με την Ελλάδα την ίδια. Απλώς τα δύο είναι αδιαχώριστα στο κεφάλι μου. Οπως και το καλοκαίρι.Δεν υπάρχει άλλο καλοκαίρι στους ορισμούς μου, πέρα από το ξερό, ζεστό καλοκαίρι της παιδικής μου ηλικίας με τα καρπούζια, τα τριζόνια που νόμιζα ότι ειναι ο ήχος των αστεριών τη νύχτα, τα παϊδάκια με λεμόνι στην πλατεία, τέτοια πράγματα.

 

 

Σοφία Λαμπριανίδου,ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ

 

 

Ζω στις Βρυξέλλες από τον Φεβρουάριο του 2013.

Αν και η κρίση σίγουρα ήταν ένας παράγοντας που συνέβαλε στην απόφασή μου να φύγω, δεν ήταν ο μοναδικός, ούτε καν ο κύριος. Πάντα ήθελα να ζήσω στο εξωτερικό, αλλά ποτέ δεν είχε προκύψει κάποια επαγγελματική ευκαιρία. Όταν προέκυψε την εκμεταλλεύτηκα και μετακόμισα εδώ. Εργάζομαι ως γραμματέας.

Στις Βρυξέλλες πρέπει να ζουν γύρω στις 12 με 15 χιλιάδες Έλληνες. Πολλοί από αυτούς είναι δεύτερης γενιάς, παιδιά οικογενειών που ήρθαν στο Βέλγιο για να δουλέψουν τις δεκαετίες του 60, του 70, ή ακόμη και του 80. Υπάρχει οργανωμένη Ελληνική κοινότητα η οποία οργανώνει πολιτιστικές δραστηριότητες και μαθήματα ελληνικών. Υπάρχουν ακόμη θεατρικές και αθλητικές ομάδες που ξεκίνησαν από παρέες  Ελλήνων πριν πολλά χρόνια και εξακολουθούν και είναι δραστήριες μέχρι σήμερα.

Ελληνικά βιβλία προμηθεύομαι από την Ελλάδα και ενημερώνομαι γι αυτά από το ίντερνετ.

Υπάρχει ένα ελληνικό βιβλιοπωλείο στις Βρυξέλλες, το Periple (Περίπλους - http://www.periple.eu/). Λειτουργεί και ως πολιτιστικό κέντρο, οργανώνει εκθέσεις Ελλήνων ζωγράφων και φωτογράφων, κάνει κατά καιρούς παρουσιάσεις βιβλίων, όταν έρχονται στην πόλη Έλληνες συγγραφείς και διαθέτει εισιτήρια για ελληνικές θεατρικές παραστάσεις και συναυλίες. Δεν έχω δει να πωλούνται ελληνικά βιβλία σε άλλα βιβλιοπωλεία.

Το αγαπημένο μου βιβλιοπωλείο στις Βρυξέλλες είναι το Filigranes (http://www.filigranes.be/fr/) . Μπαίνεις μέσα και ξεχνιέσαι με τις ώρες. Εκτός από μεγάλη ποικιλία βιβλίων στα γαλλικά και τα ολλανδικά, έχει μεγάλη γκάμα περιοδικών και εφημερίδων, κόμικς, παιδικά βιβλία, λευκώματα, ταξιδιωτικά βιβλία και είδη δώρων. Έχει και ένα καφέ στο οποίο πολλοί τρώνε κάθε μεσημέρι, ή πίνουν τον καφέ τους κατά τη διάρκεια της ημέρας, ξεφυλλίζοντας ένα βιβλίο, ή παρακολουθώντας κάποια παρουσίαση βιβλίου ή ομιλία.​

 

 

Από έλληνες συγγραφείς θα συνέστηνα τον  Ευγένιο Τριβιζά, γιατί κάθε φορά που τον διαβάζω ως ενήλικας ανακαλύπτω πράγματα που δεν τα είχα πάρει χαμπάρι όταν διάβαζα τα βιβλία του ως παιδί και αυτό είναι κάτι που το βρίσκεις σπάνια. Πάντως είμαι σίγουρη ότι τα περισσότερα λογοπαίγνια θα χαθούν στη μετάφραση και δεν θα μπορέσουν οι μη ελληνόφωνοι να καταλάβουν το μεγαλείο και την ιδιοφυΐα του.

Χωρίς να έχω συζητήσει ιδιαιτέρως με άλλους ανθρώπους που ζουν εδώ για τη σχέση τους με τα βιβλία, βλέπω αρκετό κόσμο σε βιβλιοπωλεία, και βλέπω ότι γίνονται και πολλές εκδηλώσεις που έχουν σχέση με βιβλία. Το Βέλγιο έχει επίσης μεγάλη παράδοση στα κόμικς. Υπάρχει μουσείο κόμικς και πολλά εξειδικευμένα βιβλιοπωλεία, τα οποία προσελκύουν τόσο ντόπιους όσο και πολλούς τουρίστες.

Έχω ακούσει μόνο μικρές ιστορίες σε audiobooks και μου άρεσε η διαδικασία. Δεν ξέρω αν ένα μεγάλο βιβλίο θα ήταν εύκολο να το παρακολουθήσω σε audiobook, αλλά θα ήθελα να το δοκιμάσω.

Διαβάζω το “Ta-Ra-Ra-Boom-De-Ay – The dodgy business of popular music” του Simon Napier-Bell. Τον Simon Napier-Bell τον ανακάλυψα όταν μια καθηγήτρια στο μεταπτυχιακό μου στο Arts Management μας είπε ότι το μόνο βιβλίο που θα χρειαστούμε ποτέ για το μάθημα του Music Management ήταν το βιβλίο του “Black Vinyl, White Powder”, με ιστορίες από την ζωή και την καριέρα του Napier-Bell, ο οποίος ήταν μάνατζερ πολλών συγκροτημάτων στα 60s, 70s και 80s. Είναι φοβερός παραμυθάς, σε κάνει να χαμογελάς συνέχεια και να νιώθεις σαν να τον έχεις απέναντί σου και να σου αφηγείται τις ιστορίες του ενώ πίνετε ένα (ή πολλά) τζιν τόνικ. Το “Ta-Ra-Ra-Boom-De-Ay” είναι το τελευταίο του βιβλίο και περιγράφει όλη την ιστορία της μουσικής βιομηχανίας όπως την ξέρουμε σήμερα. Από όσο ξέρω δεν έχει μεταφραστεί ούτε αυτό,ούτε κάποιο άλλο από τα βιβλία του στα ελληνικά.

 

 

Μαρίνα Παπαδοπούλου,ΛΟΝΔΙΝΟ

 

Βρίσκομαι εδώ και 238 ημέρες  στην πρωτεύουσα του Ηνωμενου Βασιλείου .Ο λόγος που με έφερε εδώ ήταν ο έρωτας.

Πολύ γρήγορα βρήκα δουλειά στο αντικείμενο μου και εργάζομαι τώρα στο Δημαρχείο του Λονδίνου ως Sales and events Manager. 

Στην πόλη του Λονδίνου και λίγο έξω από αυτή κατοικούν περίπου  310.000 Έλληνες ίσως και λίγο παραπάνω.

Παρόλο που το Λονδίνο φημίζεται για την πολυπολιτισμικοτητα του και κάνεις εδώ  μπορεί να βρει σχεδόν τα πάντα, στο θέμα των ελληνικών βιβλίων έχω την αίσθηση ότι υστερεί. Θεωρητικά υπάρχουν τρία ελληνικα βιβλιοπωλεία δεν είμαι όμως σίγουρη για το πόσο ενημερωμένα είναι. Συνήθως εάν θέλω να διαβάσω ελληνικά βιβλία τα ζηταω είτε απο φίλους να μου τα στειλουν είτε τα αγοράζω  από το διαδίκτυο από όπου ενημερώνομαι  για ό,τι καινούργιο υπάρχει. 

Οι λονδρέζοι διαβάζουν τα πάντα και παντού και αυτό είναι που μου αρέσει, βλέποντας τους σου ανοίγει η όρεξη για διάβασμα. 

Είμαι σίγουρη ότι όποια  τσάντα και να ανοίξω θα υπάρχει μέσα και ένα βιβλίο μια εφημερίδα σε οποιαδήποτε μορφή.  

Ένα από τα αγαπημένα μου βιβλιοπωλεία, αρκετά mainstream θα έλεγα, είναι το Waterstone's στην περιοχή του Islington.  Από εκεί αγοράζω τα περισσότερα ξενογλωσσα βιβλία μου. Προτιμώ να αγοράζω βιβλία από το να τα αποθηκεύω σε κάποια συσκευή. Παραμένω παραδοσιακή. 

Εάν έπρεπε να επιλέξω έναν συγγραφέα για να συστησω σε έναν συνάδελφο μου σίγουρα θα διάλεγα τον Ομηρο. Ξεπερνώντας το ομηρικό ζήτημα και παίρνοντας ως δεδομένο ότι ο Ομηρος υπήρξε πιστεύω ότι ο συγγραφέας των δύο μεγαλύτερων ποιημάτων αξίζει να μελετηθει σε βάθος. Μεσα απο τα έπη του θα καταλάβεις τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, να πολεμάς, να ταξιδεύεις να ερωτεύεσαι να αγαπάς και να πιστεύεις. 

Αυτή την περίοδο δεν διαβάζω κάτι συγκεκριμένο. Υπάρχουν φορές που τελειώνοντας την δουλειά επισκέπτομαι ένα μικρό βιβλιοπωλείο κοντά στο σταθμό του London Bridge και χαζεύω τις νεες εκδόσεις, τα βιβλία, τα περιεχόμενα και έτσι κάνω την προσωπική μου αποσυμπίεση. 

Αυτή την περίοδο διαβάζω Αρτουρο Περεθ Ρεβερτε,Ο Πίνακας της Φλανδρας.

 

Ένα πράγμα που μου λείπει από την Ελλάδα και είναι έντονα συνδεδεμένο με τις μνήμες μου είναι οι μυρωδιές.  

Οι μυρωδιές που σηματοδοτουν την άνοιξη, τα οικογενειακά κυριακάτικα τραπέζια τον Σαββατιατικο πρωινό καφέ, το καλοκαίρι που έρχεται το καλοκαίρι που φεύγει. Αισθάνομαι πολύ τυχερή που τα έχω ζήσει όλα αυτά και ακόμα πιο τυχερή που τα κουβαλαω μαζί μου.

 

 

Κωνσταντίνα Σταυριανού,Βερολίνο

 

 

Ζω στο Βερολίνο από τον Φεβρουάριο 2016. Μετακoμίσαμε εδώ μετά την γέννηση του παιδιού μας καθώς ο φίλος μου είναι Γερμανός. Απασχολούμαι σε μια εταιρία παραγωγής και επεξεργασίας κινηματογραφικών ταινιών απο το 1999 και συνεχίζω να εργάζομαι απο το Βερολίνο μέσω διαδικτύου. 

Είμαι λάτρης του βιβλίου από μικρή. Θυμάμαι να κρύβω τον έρωτα στα χρόνια της χολέρας ή το νούμερο 31328  μέσα σε βιβλία της φυσικής και της χημείας και να διαβάζω ανενόχλητη την ώρα του μαθήματος. 

Συμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα η Ομοσπονδιακή Στατιστική Υπηρεσία της Γερμανίας για τον πληθυσμό αλλοδαπών που ζούν στην Γερμανία τον Ιανουάριο 2016, συνολικά βρίσκονται περίπου 340.000 Ελληνες.Στο Βερολίνο ειδικά περίπου 15.000.

 Ελληνικά βιβλία προμηθεύομαι αναγκαστικά από την Ελλάδα όταν την επισκέπτομαι.

Στο Βερολίνο υπάρχει το βιβλιοπολείο Artificium στην Schwedenstr. 4, κοντά στη στάση Osloer Straße.Εκεί μπορεί κανείς να βρει μεγάλη ποικιλία ελληνικών βιβλίων όχι μόνο λογοτεχνία (αστυνομικά,θρίλερ) αλλά και δοκίμια,φιλοσοφικά,γενικού ενδιαφεροντος αλλά καί παιδικά.Εκτός από βιβλία στο βιβλιοπωλείο που σας αναφέρω μπορεί κάποιος να κάνει μαθήματα ελληνικών σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο,για παιδιά και ενήλικες..

 

 

Ενημερώνομαι γι΄αυτά κυρίως απο τις  εφημερίδες  και περιοδικά που γράφουν για τις νέες κυκλοφορίες. Επίσης,από φίλους που εμπιστεύομαι και όταν μου προτείνουν κάποιους τίτλους τους αγοράζω αμέσως. 

Μου αρέσει να  διαβάζω βιβλία στα αγγλικά.Επισκέπτομαι συχνά το βιβλιοπωλείο Dussmann das KulturKaufhaus” στην Friedrichstrasse. Διαθέτει αρκετά ενημερωμένο τμήμα με αγγλικά βιβλία.

Από έλληνες συγγραφείς θα σύστηνα στους Γερμανούς τον Χρήστο Χωμενίδη. Μου αρέσουν όλα τα βιβλία του. Τα αγαπημένα μου ειναι το σοφό παιδί, η Νίκη και το σπίτι και το κελί. Μου αρέσει πολύ η αμεσότητα της γραφής του. Συνήθως, διαβάζω τα βιβλία του απνευστί.

Οι Γερμανοί διαβάζουν πολυ. Στο μετρό, στο λεωφορείο, στα καφέ, σχεδόν παντού βρίσκονται με ενα βιβλίο στο χέρι.

Θα ακούγα ενα audiobook.

Θα με ενδιεφερε. Δεν ξερω αν τελικά θα το προτιμούσα.

 

 


Αυτή την περίοδο διαβάζω  την Τετράλογία της Έλενα Φερράντε. Τώρα βρίσκομαι στο τρίτο βιβλίο "Αυτοι που φεύγουν και αυτοί που μένουν”.  Είναι απο τα πιο ωραία βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ για μια μονάδική φιλία με φόντο την Νάπολη. 

Από την Ελλάδα μου λείπει η ηλιοφάνεια 350 μέρες το χρόνο!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Please reload