Follow Us

Μέρες του '53 
κάθε Κυριακή 
ο πατέρας μου μ' έπαιρνε βόλτα 
πάνω στο πράσινο ποδηλατάκι μου 
στην έρημη οδό Σταδίου.
φυσούσε αεράκι τσουχτερό θυμάμαι 
και δώσ' του τα δυο μου σημαιάκια 
να κουνιούνται 
και δώσ' του η μπαταρία 
και τα φώτα να δουλεύουν
μεσημέρι για τα καλά επιστρέφαμε 
μες στο παλτό μου εγώ κ...

Βαρκελώνη, δεκαετία του '50. Ο νεαρός Αντριά μεγαλώνει ανάμεσα σ' έναν πατέρα που θέλει να του δώσει μόρφωση αναγεννησιακού ανθρώπου, να τον κάνει γνώστη πολλών γλωσσών, και μια μητέρα που τον προορίζει για την καριέρα δεξιοτέχνη βιολονίστα. Ο Αντριά, ευφυής, μοναχικός και υπάκουος, προσπαθεί να ικανοποιήσει...

Είχαμε βγει από το σινεμά, καβαλήσαμε το ποδήλατο, οδηγούσε η Άννα, εγώ πίσω στη σχάρα, Αλονζανφάν παιανίζω, Αμέρικα, Αμέρικα, μου απαντάει, κι ορμήσαμε στην άσφαλτο, κάνοντας οχτάρια, όχι, Οχτωμισάρια, γελάμε τρελά, Νύχτα και Περιπέτεια, πού πάμε; Να ζήσουμε τη ζωή μας, και φτάνουμε στη «Nouvelle Poste». Μπή...

July 11, 2017

Ένα απ’ τα βίτσια του Ντοστογιέφσκι δίνει μια μορφή συμβολική, χειροπιαστή, σ’ ό,τι είναι η ίδια η ουσία του Είναι του: η αρρωστιάρικη μανία για τα τυχερά παιχνίδια. Από μικρό παιδί έχει το πάθος των χαρτιών - αλλά μόνο στην Ευρώπη ανακαλύπτει το διαβολικό καθρέφτη της νευρικότητάς του: το Κόκκινο και το Μαύρ...

Please reload

  • Instagram Social Icon
  • Facebook Basic Square
Please reload

Recent Posts